Biuro – komunikacja

recepcja zarzadu

Słuchający.

Komunikacja niewerbalna obejmuje słuchanie, które jest jednym z najważniejszych elementów komunikacji. Jednak słuchanie to coś więcej niż zwykłe słuchanie słów i zwrotów. Świadomość i obserwacja są również elementami procesu słuchania. W przypadku nieobecności komunikatów dźwiękowych w połączeniu z  obserwacją, komunikacja jest niekompletna, a zamierzone wiadomości mogą zostać źle zinterpretowane. Akt słuchania jest również częścią procesu komunikacji. Aktywne słuchanie sugeruje, że słuchacz zwraca szczególną uwagę; nieuwaga może wskazywać, że słuchacz jest niezainteresowany.

Przestrzeń osobista.

Chociaż pracownicy czasami mówią o sprawach osobistych, komunikacja w miejscu pracy zazwyczaj koncentruje się na biznesie, przemyśle i pracownikach. Jednak w komunikacji „jeden na jeden” przestrzeń osobista staje się formą niewerbalnej komunikacji. Interpretacja koncepcji przestrzennych w procesie komunikacji może być skomplikowana, biorąc pod uwagę różnice kulturowe, które wpływają na fizyczny aspekt niewerbalnej komunikacji. Podział przestrzeni, zastosowanie podziałów, wydzieleń, nisz, bardzo znacząco wpływa na sposoby aktywności komunikacyjnych. Czasem podświadomie znajdując się w określonej przestrzeni ściszamy głos, czy w innej sytuacji stajemy się swobodni i otwarci.

Kontakt wzrokowy.

Utrzymywanie kontaktu wzrokowego podczas całej rozmowy, często wpływa na to, czy słuchacze uważają, że rozmówca jest godny zaufania, czy też informacja jest prawdziwa. „Oczy są oknami dla duszy” może być banalne powiedzenie; jednak prawdomówność leży u podstaw owocnej wymiany informacji w miejscu pracy. Od procesu rekrutacji i selekcji do etapu, w którym kończy się współpraca, uczciwa komunikacja zależy zasadniczo od zdolności rozmówcy do utrzymywania kontaktu wzrokowego. Odpowiednie oświetlenie, nierozpraszające tło, odpowiednio dobrane umeblowanie i jego ustawienie, mogą znacznie poprawić komfort rozmowy i ułatwić utrzymywanie kontaktu wzrokowego i odpowiednio uwypuklić wysyłane przez rozmówcę, niewerbalne komunikaty, tzw. grę ciała.

Elementy wokalne.

Dźwięk, tonacja i intonacja mówcy określane są jako paralingwistyka lub elementy wokalne w komunikacji. Chociaż są to technicznie werbalne aspekty komunikacji, są uważane za komunikaty niewerbalne, ponieważ mają wpływ na znaczenie komunikacji w miejscu pracy. Na przykład, kiedy przełożony mówi: „Zakończ ten projekt do piątku”, ma on znacznie inne znaczenie, gdy przełożony krzyczy te same instrukcje. Pracownicy mogą interpretować tę ostatnią wiadomość jako zamówienie, a nie prośbę lub mogą czuć się zagrożeni przez przełożonego, który wykrzykuje instrukcje. Właściwe relacje przestrzenne, umożliwiające aktorowi na właściwe wypowiedzenie kwestii, w pełni kontrolowany sposób, tak żeby on i otoczenie czuli się komfortowo, to też element sztuki kształtowania przestrzeni. Odpowiednio zaprojektowane pomieszczenie, możliwość sterowania oświetleniem, odpowiednio wyciszone miejsca mogą pomóc lub przeszkodzić w trakcie przekazywania sygnałów werbalnych i niewerbalnych, tych niuansów które mają na końcu ogromne, jakościowe znaczenie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *